Prologo

Przystanęła przy uchylonym oknie i opierając się o wielki parapet, odetchnęła głęboko, wdychając świeże powietrze. Widok za oknem, mimo że najzwyklejszy na świecie czy doskonale jej znajomy, był najpiękniejszy, a ona nie miała co do tego najmniejszych wątpliwości. Uśmiechnęła się sama do siebie. Tego życzyła chyba każdemu. Właśnie takich obrazków.
- Dlaczego nie pijesz herbaty? Wystygnie Ci. - usłyszała otwierające się drzwi i odwróciła się na widok mężczyzny, podchodzącego gibkim krokiem ku niej.
- Kocham ten widok, wiesz? - znowu się uśmiechnęła i objęła kubek, kiedy już włożył go w jej dłonie i jakby czytając mu w myślach, dopowiedziała. - Tak, herbatę też lubię. Zwłaszcza, jak muszę na Ciebie czekać.
- Najmocniej Cię przepraszam. Jak zwykle zresztą. - cmoknął, kręcąc głową i spoglądając na nią przepraszającym wzrokiem, a ona w odpowiedzi puściła oczko. - Dlatego zaopatrzyłem się w tej kubek i Twoją ulubioną herbatę. - przypomniał, a ona roześmiała się, kiwając głową. - Musiałem załatwić konsultację dla tej pani, wiesz. To naprawdę pilne, ale nie pilniejsze niż Ty, przecież wiesz.
- Wiem, wiem. Trzeba ratować kogoś, kogo da się jeszcze uratować, prawda? - zapytała, a on gwałtownie odwrócił wzrok. - Powiedz to. Powiedz to na głos. Gdyby było inaczej to przecież...
- Przecież co? - przerwał jej gwałtownie, zaplatając ręce na piersi.
- To byś zadzwonił i powiedział mi o tym spotkaniu w całkiem inny sposób, mam rację? - wypowiedziała spokojnie. - Wiesz, że ją mam. Przecież znamy się już tyle czasu, nie zapominaj.
- Nie zapominam. - mruknął, już widocznie nie mając zbyt dobrego humoru. - Pamiętam jak to się wszystko zaczęło...
- No właśnie. - przerwała mu. - Więc teraz jak normalna pacjentka usiądę w tym wygodnym fotelu i poczekam, co powie mi mój lekarz. A potem udam, że liczyłam na inne wiadomości i że nie mogę się z tym pogodzić. - i jak powiedziała tak zrobiła, siadając z podkulonymi nogami i postawiwszy kubek z herbatą na swoich kolanach, oczekiwała na jego słowa. - Więc?
- Oczekujesz, że w tej chwili będę Twoim lekarzem? - prychnął. - Naprawdę?
- A nie jesteś nim? - spojrzał na nią znacząco. - Nie patrz tak na mnie. Jesteś nim czy nie?
- Jestem nim. - już właściwie warknął.
- Więc? Nie możesz tego zrobić? - zapytała chłodno.
- Proszę Cię, to nie jest łatwe. Musisz... - zaczął, ale ona znowu nie dała mu skończyć:
- Muszę zrozumieć, tak. Wiem o tym. Ty też musisz zrozumieć to, że już się z tym męczę tyle lat. Doskonale to zresztą wiesz. A jaki może być werdykt na koniec? No jaki? - mówiła nazbyt spokojnie. - Powiedz mi. Jeśli byłoby dobrze, miałbyś odwagę mi to ogłosić, nawet z wielką radością, wiem to. Więc?
- Masz rację. - zapadła zupełna cisza, słychać było tylko wskazówki zegara, który znajdywał się
w tej sali, na ścianie nad kozetką. - Masz zupełną rację. Skoro tego właśnie oczekujesz, tak? - zapytał jeszcze upewniając się co do jej decyzji.
- Tak. - przytaknęła mu. - Dokładnie tego oczekuję. No dalej, powiedz to. - wzięła jeszcze głęboki oddech, znów dodając kolejne słowa, jakby wiedziała, że to go intryguje. - I tak, jestem gotowa.
- W takim razie... - westchnął i również nabrał nowe powietrze w płuca, po czym wypowiedział to, czego tak bardzo nie chciał. - Przepraszam, zrobiliśmy wszystko co w naszej mocy. Nic nie jest Ci już w stanie pomóc. To koniec.
I znów zapadła cisza. Tym razem jednak była ona całkiem inna od tej, która wcześniej zwiastowała zawahanie, by ogłosić coś niedobrego. Ta była chyba nawet i gorsza, bo przerażająca. Ta miała w sobie coś takiego, że nikt nie chciał mieć z nią do czynienia. Mroziła krew w żyłach, może nawet
i sprawiała, że stawało serce. To zdecydowanie był koniec.
- Więc... - zaczęła cicho, z zamkniętymi oczami. – Przypomnisz mi jeszcze ile zostało mi czasu?
- Tak. Został Ci co najwyżej rok. - odpowiedział, a ona pokiwała głową na znak, że rozumie. - Naprawdę...
- Wiem, wiem. - spojrzała w końcu na niego ze łzami w oczach, wiedząc, że on też powoli się łamie, w końcu była jego przyjaciółką. - Myślę, że teraz jest czas, żebyś przestał być moim lekarzem, a zaczął być przyjacielem, prawda?
- Prawda. - usłyszała, ale już przy swoim uchu, kiedy to odstawiając jej herbatę, klęczał przy fotelu i tulił ją do siebie. - Przykro mi, że musiałaś to usłyszeć. Nie tak to wszystko miało wyglądać.
A ona tylko mogła kiwać głową, pozwalając by łzy moczyły jedną z jej ulubionych koszulek. Bywało, że odpowiadała coś krótko, ale najbardziej z tego wszystkiego, próbowała przystosować się w krótkiej chwili do nowej sytuacji w jej życiu. Od teraz miała 365 dni, a może i mniej, by żyć. Żyć a przy okazji wciąż słyszeć niesłyszalne.

***
Odważyłam się zacząć tą historię. Na pewno nie będzie idealna, ani też taka, jaka była w planach w pierwszym momencie, bo to zawsze zmienia się w trakcie opowieści. W każdym razie mam nadzieję, że jakoś to będzie.
Dziękuję czytelniku, że właśnie tutaj jesteś! Dla Twojej informacji, posty będą pojawiać się co tydzień, także następny już 19.08.2015. Mam nadzieję, że zostaniesz na dłużej. Pozdrawiam Cię serdecznie.
A tak właściwie jestem W., i niech tak zostanie. Bo chyba krócej się już nie da, prawda?